دوره 16، شماره 2 - ( 12-1404 )
جلد 16 شماره 2 صفحات 45-35 |
برگشت به فهرست نسخه ها
چکیده: (381 مشاهده)
زمینه و هدف: ماندگاری پرستاران به عنوان یک شاخص کلیدی عملکرد سیستمهای سلامت، به توانایی سازمانهای مراقبتی در جذب، حفظ و پشتیبانی از نیروی انسانی بالینی اشاره دارد. کاهش ماندگاری پرستاران یکی از چالشهای سیستمیک در سطح جهانی است که منجر به افزایش هزینهها، کاهش کیفیت مراقبت و کمبود نیرو میشود. هدف این مقاله مروری، تحلیل عوامل مؤثر بر ماندگاری پرستاران در سیستمهای سلامت بحرانی از منظر سه سطح فردی، سازمانی و ساختاری است.
روش کار: این مقاله با استفاده از روش مرور روایتی تحلیلی، ادبیات موجود در دوره ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۴ را بررسی کرده و عوامل مؤثر را در سه سطح تحلیل نموده است. منابع از پایگاههای PubMed، ScienceDirect ،Ovid ،CINAHL و Google Scholar تنها با کلیدواژههای انگلیسی مرتبط جستجو و جمعآوری شده و بر اساس معیارهای کیفیت انتخاب شدند. پس از فرآیند غربالگری، نهایتاً از بین 842 مقاله بدست آمده از جستجو ، ۴۷ مقاله مرتبط و باکیفیت در تحلیل نهایی مورد استفاده قرار گرفتند.
یافتهها: عوامل فردی شامل فرسودگی شغلی، سن، و تعادل کار-زندگی؛ عوامل سازمانی شامل فرهنگ سازمانی، بار کاری و فرسودگی اخلاقی؛ و عوامل ساختاری شامل سیاستهای سلامت، جایگاه اجتماعی و مهاجرت نیرو، از مهمترین عوامل مؤثر بر ماندگاری پرستاران هستند. تعامل این عوامل در سیستمهای سلامت بحرانی، باعث تشدید کاهش ماندگاری پرستاران میشود.
نتیجهگیری: ماندگاری شغلی پرستاران یک پدیده چندسطحی است که نیازمند اصلاحات ساختاری و چندبخشی است. تلاشهای محدود به سطح فردی ناکارآمد خواهد بود. سیاستگذاران باید بر ارتقای جایگاه اجتماعی، بهبود شرایط کاری و اصلاح سیستمی تمرکز کنند.
روش کار: این مقاله با استفاده از روش مرور روایتی تحلیلی، ادبیات موجود در دوره ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۴ را بررسی کرده و عوامل مؤثر را در سه سطح تحلیل نموده است. منابع از پایگاههای PubMed، ScienceDirect ،Ovid ،CINAHL و Google Scholar تنها با کلیدواژههای انگلیسی مرتبط جستجو و جمعآوری شده و بر اساس معیارهای کیفیت انتخاب شدند. پس از فرآیند غربالگری، نهایتاً از بین 842 مقاله بدست آمده از جستجو ، ۴۷ مقاله مرتبط و باکیفیت در تحلیل نهایی مورد استفاده قرار گرفتند.
یافتهها: عوامل فردی شامل فرسودگی شغلی، سن، و تعادل کار-زندگی؛ عوامل سازمانی شامل فرهنگ سازمانی، بار کاری و فرسودگی اخلاقی؛ و عوامل ساختاری شامل سیاستهای سلامت، جایگاه اجتماعی و مهاجرت نیرو، از مهمترین عوامل مؤثر بر ماندگاری پرستاران هستند. تعامل این عوامل در سیستمهای سلامت بحرانی، باعث تشدید کاهش ماندگاری پرستاران میشود.
نتیجهگیری: ماندگاری شغلی پرستاران یک پدیده چندسطحی است که نیازمند اصلاحات ساختاری و چندبخشی است. تلاشهای محدود به سطح فردی ناکارآمد خواهد بود. سیاستگذاران باید بر ارتقای جایگاه اجتماعی، بهبود شرایط کاری و اصلاح سیستمی تمرکز کنند.
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |