زمینه و هدف: دیابت، از شایعترین بیماریهای مزمن متابولیک است که به رفتارهای خودمراقبتی ویژه تا پایان عمر نیاز دارد. خودکارآمدی باوری است که فرد در مورد تواناییهای خود برای اجرای رفتارها و نتایج رفتاری خود دارد. هدف مطالعه تعیین ارتباط خودمراقبتی با خودکارآمدی در بیماران دیابتی نوع دو مراجعه کننده به کلینیک دیابت شهرستان گرگان بوده است. روش بررسی : در یک مطالعه توصیفی همبستگی 100 نفر به صورت تصادفی ساده از میان افراد مبتلا به دیابت مراجعه کننده به کلینیک دیابت در سال 1393 انتخاب شدند. دادهها با استفاده از نرم افزار spss نسخه 16 و آمار توصیفی(جداول، میانگین و انحراف معیار) و استنباطی( آزمون رگرسیون خطی ، رگرسیون چندگانه) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافتهها: خودمراقبتی و خودکارآمدی واحدهای مورد پژوهش به ترتیب 73/17 ± 32/71 ، 13/6 ± 7/18 به میزان متوسط بود. بین خودمراقبتی با جنس (009/0p=)، تحصیلات(001/0p=)، شغل (004/0p=)و دسترسی به منابع اطلاعاتی (004/0p=) و همچنین بین خودکارآمدی با تحصیلات (00/0p=)، شغل (01/0p=)و دسترسی به منابع آموزشی (04/0p=) ارتباط معنیداری وجود دارد. نتایج بین خودمراقبتی با خودکارآمدی ارتباط معنیداری (18= OR و 001/0< p) نشان داد. بحث و نتیجهگیری: بیماران با خودکارآمدی بالاتر، موانع کمتری بر سر راه خودمراقبتی احساس کرده و فعالیت های خودمراقبتی بیشتری را مورد توجه قرار میدهند. بنابراین پرسنل بهداشت و درمان بایستی خودکارآمدی بیماران را در نظر گرفته که باعث افزایش رفتارهای خودمراقبتی دراین بیماران میگردد. |
بازنشر اطلاعات | |
![]() |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |