دوره 16، شماره 2 - ( 12-1404 )
جلد 16 شماره 2 صفحات 17-5 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Bagheri Amiri Z, Jouybari L, Sheikhnejad F. Life experience with a view based on Rogers and Parse's nursing theory. 3 2026; 16 (2) :5-17
URL: http://ndhj.lums.ac.ir/article-1-461-fa.html
URL: http://ndhj.lums.ac.ir/article-1-461-fa.html
باقری امیری زهرا، جویباری لیلا، شیخ نژاد فاطمه. رشد کردن با بیماری: نگاهی به تجربه زندگی با دیابت بر اساس تئوری پرستاری راجرز و پارسه. توسعه پرستاری در سلامت. 1404; 16 (2) :5-17
چکیده: (88 مشاهده)
زمینه و هدف: دیابت یکی از مهمترین چالشهای بهداشتی عصر حاضر است که با عوارض جسمی، روانی و اجتماعی متعددی همراه است و کیفیت زندگی بیماران را تحت تاثیر قرار میدهد. مراقبت موثر از بیماران دیابتی نیازمند رویکردی جامع است. نظریه"انسان شدن" پارسه و نظریه "انسان واحد" راجرز میتوانند چارچوبی ارزشمند برای درک عمیقتر تجربیات زیسته بیماران و ارائه مراقبتهای مبتنی بر شواهد فراهم آورند. هدف از انجام این مطالعه بررسی تجربیات موفق سالمند مبتلا به دیابت براساس نظریه پارسه و راجرز است.
مواد و روش ها : این مطالعه موردی با رویکرد کیفی در سال 1404 انجام شد. دادهها از طریق مصاحبه عمیق نیمهساختار به صورت حضوری با یک خانم 67 ساله مبتلا به دیابت نوع دو در یکی از شهرهای شمال ایران گردآوری شد. مصاحبهها با راهنمایی مفاهیم نظربههای راجرز و پارسه طراحی گردید. تحلیل دادهها به روش تحلیل محتوای استقرایی گرانهایم و لاندمن انجام شد.
یافتهها: تحلیل دادهها منجر به استخراج 6 طبقه اصلی "سازگاری با تغییرات سبک زندگی"، "داشتن هویت اجتماعی و خانوادگی"، "خودمراقبتی"، "سیستم های حمایتی موثر"، "خود مراقبتی و پذیرش بیماری" شناسایی گردید. همچنین هر یک از این شش طبقه در هر یک از مضامین موجود در نظریه راجرز و پارسه قرار گرفتهاست.
نتیجهگیری: یافتههای این مطالعه نشان میدهد که پذیرش بیماری و باز آفرینی معنا در تجربه زیسته بیماران میتواند به ارتقای سازگاری، احساس رضایت و رشد فردی منجر شود. بهرهگیری از چارچوبهای نظری راجرز و پارسه در مراقبت از بیماران دیابتی، میتواند راهنمای ارزشمندی برای طراحی مداخلات جامع و انسان محور باشد.
مواد و روش ها : این مطالعه موردی با رویکرد کیفی در سال 1404 انجام شد. دادهها از طریق مصاحبه عمیق نیمهساختار به صورت حضوری با یک خانم 67 ساله مبتلا به دیابت نوع دو در یکی از شهرهای شمال ایران گردآوری شد. مصاحبهها با راهنمایی مفاهیم نظربههای راجرز و پارسه طراحی گردید. تحلیل دادهها به روش تحلیل محتوای استقرایی گرانهایم و لاندمن انجام شد.
یافتهها: تحلیل دادهها منجر به استخراج 6 طبقه اصلی "سازگاری با تغییرات سبک زندگی"، "داشتن هویت اجتماعی و خانوادگی"، "خودمراقبتی"، "سیستم های حمایتی موثر"، "خود مراقبتی و پذیرش بیماری" شناسایی گردید. همچنین هر یک از این شش طبقه در هر یک از مضامین موجود در نظریه راجرز و پارسه قرار گرفتهاست.
نتیجهگیری: یافتههای این مطالعه نشان میدهد که پذیرش بیماری و باز آفرینی معنا در تجربه زیسته بیماران میتواند به ارتقای سازگاری، احساس رضایت و رشد فردی منجر شود. بهرهگیری از چارچوبهای نظری راجرز و پارسه در مراقبت از بیماران دیابتی، میتواند راهنمای ارزشمندی برای طراحی مداخلات جامع و انسان محور باشد.
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
